Auteursarchief: Jan Roelofs

De reis naar Drenthe duurde twee keer langer dan normaal. We waren vergeten hoe druk het op de wegen is op vrijdagmiddag. En als ergens, ook al is het maar in de buurt van het af te leggen traject, een … Lees verder →

De tijd dat ik achteloos op reis ging, naar dichtbij of veraf, ligt al weer enige tijd achter mij. Ik voel mij het meest op mijn gemak in mijn eigen biotoop, mijn riante werkkamer, omringd door boeken, een luie leesstoel … Lees verder →

Het zal nog even duren, maar dan zal er een biografie van Ien Dales verschijnen. Er wordt al een tijdje aan gewerkt en eind volgend jaar zou die moeten verschijnen. Een paar maanden geleden al werd ik benaderd door iemand … Lees verder →

Ik heb, waarschijnlijk net als iedereen, van die vastigheidjes in mijn bestaan. Futiele zaken die structuur aan het leven geven, dingetjes van niks. Wat voorbeelden: de zekerheid dat de krant op de deurmat ligt (behalve op zondag), mijn zwemhalfuurtjes op … Lees verder →

Ik had hier een doorwrochte beschouwing willen geven over het nut en de noodzaak van een APK-keuring. Onze auto onderging vandaag namelijk zo’n keuring die mij niets kostte omdat die gekoppeld was aan een grot-onderhoudsbeurt. En als service van de … Lees verder →

De afgelopen 72 jaar heb ik heel wat zondagochtenden in de kerk doorgebracht. In het begin ging ik met mijn vader en moeder. We liepen naar de kerk die een paar staten verder was. Mijn vader was collectant en we … Lees verder →

Er zijn weer twee nieuwe kunstwerken bij ons komen wonen. Dat betekent ook weer schuiven met dat wat her en der al in het huis hangt en staat. Een mooie juffrouw heeft een plaatsje op de slaapkamer veroverd en verwelkomt … Lees verder →

Ik ging een dag uit  zingen. In het Klooster. ‘s-Middags een workshop stembevrijding en ‘s-avonds mantra zingen. De middag is in een van de lokalen van het klooster, woordeloos zingen, alleen op klanken. Ieder voor zich en samen. De energie … Lees verder →

In mijn jongste jeugd werd mij vaak voorgehouden dat ik niet kon zingen. Oudere broers en zussen waren vernietigend in hun oordeel: “Jantje kan niet zingen.” En ik, als nakomertje, zag erg op tegen hen op en ging er van … Lees verder →

Ik heb weer wat afgesloten. Dat is iets wat ik de laatste jaren met regelmaat en genoegen doe. Het is of ik mijn bestaan aan het leeg bezemen ben van overbodige ballast. Dat lijkt iets van ach en wee en … Lees verder →