Auteursarchief: Jan Roelofs

Ik had een vergadering in Weurt. Weurt is een dorp bij Nijmegen, ooit te bereiken via de Weurtseweg, de straat waaraan ik geboren ben. Vroeger, toen alles beter was, liep de Weurtseweg rechtstreeks naar dat dorpje. Een goede reden om … Lees verder →

Gisternacht om 04.29 uur begon de herfst. Niet dat ik er op dat moment veel van merkte. Het is een tijdstip waarin ik mij in Morpheus armen pleeg te koesteren. En toen ik wakker werd leek de dag in niets … Lees verder →

Ik lees in de krant dat morgen het Montessori-onderwijs zijn 100-jarig bestaan viert. Dat wordt gevierd in Noordwijk, waar de ‘uitvindster’ en naamgeefster van deze onderwijsmethode begraven ligt. Help de kinderen om het zelf te doen is het uitgangspunt van haar … Lees verder →

Zeventig jaar geleden werd Nijmegen bevrijd. Ik ben van na de oorlog en hoop dat zo te houden. In mijn werkzame bestaan was ik nauw betrokken bij de herdenkingen van de Nijmeegse bevrijding, onderdeel van de operatie Market Garden. In … Lees verder →

In mijn krant, sinds kort heb ik een nieuw lijfblad, staat een artikel met als kop “Wie schrijft die nieuwe dichtregel die beklijft?” Er is weer een Nacht van de Poëzie en een beetje krant besteedt daar dan aandacht aan. … Lees verder →

Ik had al tijden niet meer met de trein gereisd. Ik had talloze vrij-reizen-dagen aan mij voorbij laten gaan. Meer dan een jaar was ik het spoor bijster. Niks geen uitstapjes meer naar een vriendin in Den Haag of een … Lees verder →

De directeur van een grote culturele instelling nam afscheid. Nee, hij ging niet met pensioen. Begon gewoon met iets anders, voor zichzelf. In vroeger tijden nam men afscheid met een receptie, wat mooie woorden en als het even kon een … Lees verder →

Ja, ik durf het toe te geven. Prinsjesdag is aan mij besteed. Ik kan genieten van de pracht en praal en het ceremonieel . De troonrede interesseert mij op die dag veel minder. Alles wat ook maar enigszins van belang … Lees verder →

Het spinnenseizoen is begonnen. Buiten in de tuin hangen weer die wonderlijke constructies. Ragfijne draden vormen een fraai patroon en in het midden wacht de spin op zijn prooi. Of is het haar prooi. De ochtenddauw tekent een frêle parelketting … Lees verder →

Ik draag geen sieraden. Zelfs geen trouwring, terwijl daar toch genoeg redenen voor zijn. Maar dat is er met Gade aan mijn zijde nooit zo van gekomen. Dat ik geen sieraden draag is eigenlijk niet helemaal waar. Er zijn mensen … Lees verder →