Auteursarchief: Jan Roelofs

Het kleine kerkje barst bijna uit zijn voegen. Even lijkt het of er een nieuw wereldrecord gevestigd gaat worden. Het wereldrecord hoeveel bruiloftsgangers kan ik in een middeleeuws kerkje proppen. Het heeft er meer dan alle schijn van dat dat … Lees verder →

Het gebeier van de klokken heeft ongekende hoogten aangenomen. In het hele huis ware, zou het meer dan een beeldspraak zijn, het gelui te horen. Dat begon gistermiddag al, toen twee van de ceremoniemeesters, beladen met uit te vouwen slingers … Lees verder →

Ons huis gonst nu al van het aanstaande huwelijksgeluk. Gade en ik hebben ons huis aangeboden als uitvalsbasis voor de trouwpartij van de overbuurvrouwen. In ons onderkomen zullen zich morgen de bruiloftsgasten verzamelen, koffie drinken, een broodje eten om vervolgens … Lees verder →

Het overkomt mij ook wel eens dat ik iemand zie en dat ik zeker weet hem of haar te kennen. Het gezicht komt me meer dan bekend voor, maar met geen mogelijkheid kan ik het plaatsen. Ik probeer een aantal … Lees verder →

Even lijkt het allemaal mis te lopen. Als ik aankom in het Stadhuis waar ik weer als ceremoniemeester bij een naturalisatiebijeenkomst mag optreden zie ik de organisatoren wat wanhopig rondlopen. De hal is al gevuld met de 40 mensen die … Lees verder →

Natuurlijk had ik het van tevoren kunnen bedenken, maar dat had ik niet gedaan. Gade en ik kijken met enig genoegen steeds weer naar VPRO’s ‘Zomergasten’. Niet altijd halen we een hele uitzending omdat de gast ons toch minder boeit … Lees verder →

Mijn Zaterdagochtendkoffieclub is een clubje waar je wel bijhoort, maar waar je geen lid van kunt zijn. Lid zijn veronderstelt een aantal rechten en plichten en die kent dat clubje niet. Als je wilt, kom je, als je niet wilt … Lees verder →

Ik ga een huwelijk sluiten. Dat is niets ongewoons. Ik sluit regelmatig huwelijken. Doe dat met veel plezier. Ik geniet van de wat wij “korte” huwelijken noemen. In minder dan een kwartier is het bruidspaar een echtpaar en om dan … Lees verder →

Het was al weer te lang geleden dat we elkaar gezien en gesproken hadden. Dat gebeurt zo in vakantietijd. Als de ene weg is, is de ander hier en als de ander weg is, is de ene hier. Maar het … Lees verder →

Ik kon hem tussen 12 en 6 ’s middags verwachten. Dat deelde Ziggo mij mee. Preciezer konden ze niet zijn, maar tegen drieën kwam er weer een berichtje naar mij toe: “De monteur is onderweg.” Ik had het nog niet … Lees verder →