Categoriearchief: blog

Gade en ik hebben om 18.00 uur in Villa Lux afgesproken. Villa Lux is de nieuwe dependance van Filmtheater Lux en gevestigd in wat vroeger, voordat Universiteit en Gemeente het wegbezuinigde, O42 heette. Het pand is grondig verbouwd en heeft … Lees verder →

Voor de derde keer draait in Nijmegen het Festival GOSHORT. De ondertitel verraadt verder wat het is: International Short Film Festival Nijmegen. Ik mocht bij de opening zijn als introducé van Gade. Je boft wat af met zo’n echtgenote. Korte … Lees verder →

Ik ken mensen die zeggen dat ze de lente kunnen ruiken. Sterker nog de komst van de lente. Ze ruiken de lente dus voor dat die er is. Een goede Russische vrienden vertelt me via Skype dat het nog maar … Lees verder →

Vanavond begint weer de Boekenweek. Een week die maar liefst 10 dagen duurt. En de opening is zoals altijd het Boekenbal. Ik zelf ben ook een aantal keren op dat Amsterdamse bal te gast geweest. Of eigenlijk was ik de introducé. Gade … Lees verder →

Dochter was gisteren jarig. Zij vierde dat met veel vrienden en vriendinnen en uiteraard haar vader en moeder en Gade. We werden om drie uur verwacht en zouden ook wat te eten krijgen. Om kwart over drie waren wij  de … Lees verder →

Ook tijdens het etentje met vrienden gisteravond komt de Japanse aardbeving ter sprake. De beelden zijn te onthutsend. Dansende gebouwen, kantoren die van elastiekjes gemaakt lijken. En dan de tsunami die heel parkeerterreinen leeg veegt en gebouwen opfrommelt of het … Lees verder →

De taxateur heeft het er maar moeilijk mee. Hij is bij Gade en mij op bezoek. Om het huis te waarderen. Nee, we gaan niet verhuizen, maar onze financieel adviseur heeft voorgesteld om de ratjetoe aan hypotheken die we hebben te saneren. … Lees verder →

Vandaag ben ik ambtenaar van de burgerlijke stand in de gemeente Ubbergen. Ik ga een paar trouwen in het kerkje van Persingen. En dat alleen al brengt heel veel herinneringen terug. Niet alleen aan de exposities die ik daar af … Lees verder →

Ik schrik als ik haar zie bij De Week Draait Door. Connie Palmen. Zwaar getekend door een jaar vol rouw. Zo ziet dat er dus uit. Jaren geleden mocht ik haar interviewen. Ze zag er in mijn ogen toen stralend uit, midden … Lees verder →

Ik word soms ontroerd getroffen door de verhaspelingen van spreekwoorden en gezegdes. Zoals ik op zich al kan genieten van het woord ‘verhaspelingen’ zelf. Je hoort het gestuntel er in. Met name wielrenners, uithijgend na een spannende finish of voetballers … Lees verder →