Categoriearchief: blog

Soms is de straat mij wereld genoeg. Gisteravond heb ik er op drie verschillende plaatsen  gegeten. Het straatcomité had het georganiseerd. Een wisseldiner. Ongeveer de helft van de straat deed mee. Om 17.00 uur verzamelde zo’n 17 adressen zich bij … Lees verder →

Door onze woongeschiedenis hadden Gade en ik in de loop der jaren een kleine verzameling hypotheken opgebouwd. Ooit kocht ik het bovenhuis (1), twee jaar later kocht Gade het benedenhuis (2), toen ging er wat verbouwd worden en kreeg Gade … Lees verder →

Een paar dagen geleden kwam Thomas thuis met een dikke wang. Thomas is de kat van Gade en mij. Misschien iets meer van Gade dan van mij, omdat hij de opvolger is van Gijs, destijds de kat van Gade en … Lees verder →

“Liefde is de kern van het leven.” Dat is de aanhef op het overlijdensbericht van een vriendin van jaren her. Deze ochtend is om ½11 haar uitvaart en  begrafenis. Ze is 67 jaar geworden. Hoe ik haar ken? Ik was … Lees verder →

Ik ben op een steenworp afstand van de Waalhaven geboren. Die haven en zijn kades werden ook een stiekeme speelplaats. Vader en moeder verboden het om aan de overkant van de dijk vlakbij de waterkant te spelen. Ik moest aan … Lees verder →

Enige tijd geleden had hij het mij al mondeling aangekondigd. Ik zou een uitnodiging voor zijn afscheidsreceptie krijgen. Waar ik die aan te danken had wist ik niet precies, maar hij zei dat hij mijn adres wel zou weten te … Lees verder →

Ik ben dol op slapen. Als er slaapclubs zouden bestaan, zou ik daar onmiddellijk lid van worden. Niets is lekkerder dan je uit te strekken, bij voorkeur op mijn eigen voortreffelijke bed, de vermoeidheid langzaam uit je weg te voelen … Lees verder →

Max is ziek.Max kan niet tegen verandering. Daar wordt hij ziek van. Buikpijn. De eerste keer dat ik hem ontmoette gedroeg hij zich uitbundig. Maar die uitbundigheid werd ook een beetje door angst voor het nieuwe ingegeven. Ik kende Max … Lees verder →

Bijna niets is vermoeiender dan slenteren door een museum. Hoe boeiend het getoonde ook is, het tempo waarmee je het geëxposeerde passeert en bekijkt is zo fnuikend voor je benen dat daar bij mij althans altijd een onontkoombare vermoeidheid in … Lees verder →

Gisteren was het Bevrijdingsdag. Ik heb dat nauwelijks gevierd. Even naar het concert op tv gekeken en aan het slot daarvan meegezongen met “We’ll meet again”. Over Bevrijdingsdag bestaat nauwelijks discussie. Hooguit of het nu wel of geen vrije dag … Lees verder →