Auteursarchief: Jan Roelofs

Het is bijna een traditie geworden. Twee keer per jaar trekken Gade en ik naar het dominicanenklooster om een avondje te zingen. We gaan daar wel vaker naar toe, voor een retraite of een leergang. Het klooster inspireert. Stemmen klinken … Lees verder →

Vandaag is het precies 502 jaar geleden. Nu is 502 niet bepaald een getal dat uitnodigt tot extra feestelijkheden of aandacht zoals bijvoorbeeld 500 wel is. Mooie ronde getallen nodigen daartoe nu eenmaal meer uit. Maar toch wil ik even … Lees verder →

Te lang al hadden ze, ingepakt nog, in een hoekje gestaan. Twee kunstwerken, een prent van Klaas Gubbels met een tekst van K.Schippers en een fraai gedrukte tekst van Simon Vinkenoog die, wisten wij, zeker niet zou misstaan in de … Lees verder →

Als wij aanbellen bij het hospice in Zutphen voel ik hoe ik iets moet wegslikken. Zoonlief en ik zijn ingegaan op de uitnodiging van de leiding van het hospice om met hen onze ervaringen uit te wisselen over de de … Lees verder →

Nee, de voornaam van de echtgenoot van Stijn Buys hoort niet tot mijn parate kennis over mijn geboortestad. Het bleek Gerrit te zijn, maar ook voor mijn kompanen in het pubquizgroepje dat meedeed aan de 11e editie van de Grote … Lees verder →

Tweede deel van een column, uitgesproken bij de opening van de Maand van de Geschiedenis. Nee, laat ik even de thematiek zij/hij op veel kleinere schaal aanpakken. Dicht bij huis, weg van het Malieveld of de Grote Markt. Hoe ga … Lees verder →

Eerste deel van een column, uitgesproken bij de opening van de Maand van de Geschiedenis. Het is me wat, al dat gedoe rond mannetje, vrouwtje en alles daar tussen in en links en rechts daarvan. We komen bijna alfabetletters en … Lees verder →

“Heb jij dat nu ook,dat het een hele tijd in je blijft door zoemen, net alsof de auto helemaal in je zit”, vraagt Gade als we onderweg vanuit het diepe zuiden weer noordwaarts trekken na een weekje in de Cevennen. … Lees verder →

Het is al weer een heel tijdje geleden dat mijn kapper met zijn fiets gevallen is en zo ongelukkig terecht kwam dat het uitoefenen van zijn vak hem door tal van kwetsuren voorshands onmogelijk is geworden. Voor mij betekende dat … Lees verder →

Ik had mij geen enkele voorstelling van de Cevennen gemaakt. Ik dacht daar ook nooit te komen, dus ik gevoelde geen enkele aandrang om te fantaseren hoe deze zo zuidelijke Franse landstreek er uit zou kunnen zien. Op mijn vroegere … Lees verder →