Auteursarchief: Jan Roelofs

Een verblijf hier in de Achterhoek is niet compleet zonder fietstochtje. Van ons tijdelijke huisje naar het dichtstbijzijnde wat grotere dorp is iets meer dan 5 kilometer. Nauwelijks een fietstochtje te noemen. Daarom besluiten Gade en ik na de traditionele koffie … Lees verder →

Wilders sprak, spreekt en zal blijven spreken. In de Volkskrant van vrijdag lees ik zijn  slotwoord bij zijn proces. Citaat: “Elke dag betreed ik mijn werkplek op het Binnenhof waarJohan van Oldenbarnevelt na een politiek proces werd onthoofd. Leunend op zijn stok … Lees verder →

Wat een paar kilometer toch al kan uitmaken. Hemelsbreed ben ik maar zo’n 60 kilometer van thuis verwijderd, misschien zelfs nog wat minder. En toch verandert mijn dagritme en is in bijna niets meer te vergelijken met mijn gebruikelijke bezigheden. Ik … Lees verder →

Langzaamaan begint het wat kil te worden op het terras van de golfclub. Ik heb mijn wekelijkse woensdagavondwedstrijdje gespeeld met het gebruikelijke onthutsende resultaat. Waarom vind ik dat spelletje toch steeds nog zo leuk? Dat is bijna omgekeerd evenredig met … Lees verder →

Ik ben een stadsmens. Buiten Nijmegen alleen in Amsterdam, Arnhem en Eindhoven gewoond. Heb ik iets met dorpen? Ik vind ze aardig voor vakanties of een weekendje weg en kan me uitstekend in een dorp vermaken. Drie weken in een … Lees verder →

Ik heb nooit gerookt. Of tenminste bijna nooit. Ooit, lang geleden op werkkamp in Frankrijk. Ik was 14 of 15. Toen rookte ik af en toe mee. Gaulloise. In het blauwe pakje. Ik vond het vies, maar wel stoer. Het … Lees verder →

Gisteren was de sterfdag van mijn opa van moeders kant. Niet dat dat mij erg aangreep. Hij stierf in 1946, toen ik net 5 maanden oud was. Om eerlijk te zijn heb ik weinig herinnering aan hem. Ook niet aan … Lees verder →

Is schrijven een eenzame bezigheid? Ja en nee. Flauw antwoord, maar wel waar. Als ik deze woorden typ, zit ik alleen in mijn werkkamer. Het feit dat Thomas, mijn kat, mij gezelschap houdt en soms tijdens spaarzame aanvallen van aanhankelijkheid … Lees verder →

Er zijn dingen die het gewoon moeten doen. Je elektrische tandenborstel,  je auto, de computer. Gewoon op het knopje drukken, de sleutel omdraaien, de schakelaar op ‘on ‘ zetten. En dan moet de zaak marcheren. Zo niet , dan voel … Lees verder →

Als ik thuiskom vraagt Gade: “Raad eens van wie je de groeten moet hebben?” Ik ken nogal wat mensen, dus de keuze is groot. Als ik zeg dat ze het moet vertellen riposteert ze: “Nee, raad maar eens.” Het blijkt … Lees verder →