Auteursarchief: Jan Roelofs

Bijna heel mijn levensweg ben ik vergezeld door katten. Vroeger thuis hadden we een kat, waarschijnlijk meerdere, die achtereenvolgens allemaal Miekie heetten. En toen ik net getrouwd was en bij mijn moeder inwoonde, hadden we een heel bijzonder kat. Die lieten … Lees verder →

Ik weet niet of het aan mijn leeftijd ligt of aan de tijd van het jaar maar met grote regelmaat liggen er overlijdensberichten in mijn brievenbus. De afgelopen weken elke week een. Achtereenvolgens waren het berichten van een neef, van … Lees verder →

De envelop is groot en wit en heeft geen postzegel Toch is die keurig zonder strafport bezorgd. De bijbehorende brief is gericht aan Gade en gaat over het voorlopig energielabel. Wij hebben nog geen enkel plan om ons huis te … Lees verder →

Soms wordt mensen gevraagd wat hun hobby’s zijn. Ik kijk met grote regelmaat naar de Belgische tv-quiz Blokken. De quizmaster vraagt bij elke kandidaat: “En in de vrije tijd?” In Vlaanderen wordt er heel wat afgesport en gelezen. Dat zal … Lees verder →

Ik had een kamer in Amsterdam. Van midden 1965 tot midden 1966. Een kamer kon je het nauwelijks noemen. Zelfs kamertje was een te grootse benaming voor de schamele vierkante meters die ik voor ƒ 65,-  per maand huurde van de … Lees verder →

Een tijdje geleden was ik op de verjaardag van een 100-jarige. Een oom van Gade bereikte die respectabele leeftijd. Waarom ik hier het woord respectabel gebruik is me niet helemaal duidelijk. Het vloeit me als vanzelf uit de vingers. Op … Lees verder →

Mijn ochtendkrant werd de laatste weken niet of veel te laat bezorgd. Vanochtend lag er wel een krant in mijn bus. Weliswaar niet mijn Trouw maar de Volkskrant. Een vergissing van de bezorger. In die krant stoot ik op het … Lees verder →

Het kleine dorpskerkje is tot de laatste plaats gevuld. Meer nog. In de gangen en achterin zijn stoelen bijgeplaatst. Het moet lang geleden zijn dat er zoveel mensen in het kerkje waren. Niet eens meer met Kerstmis. Ik ben met … Lees verder →

Wat kan een mens zich toch druk maken om niks. Huizenhoog, wat zeg ik  torenhoog keek ik op tegen het bezoek dat ik aan mijn tandarts ging brengen. Op het programma stond het plaatsen van een brug. Een noodbrug voorlopig. … Lees verder →

Ik ga er gemakshalve dat u mijn stukjes op min of meer de zelfde tijd leest. Het is een troostrijke gedachte dat mijn schrijfseltjes tot uw vaste ritueel horen, dagelijks, wekelijks. Mocht dat niet zo zijn, even goede vrienden, maar … Lees verder →