Auteursarchief: Jan Roelofs

Gisteren kondigde ik het al aan, dat ik vandaag zou ingaan op mijn voor sommige bijna pathologische interesse voor uniformen en onderscheidingen. En zo kon u ook al weten dat ik er niet zo veel aan kan doen, omdat het ook … Lees verder →

Het zou mij niet verbazen als het u ontgaan was dat het gisteren Sint Jorisdag was. De officiële kerkelijke feestdag van een een heilige die waarschijnlijk niet eens echt bestaan heeft. Zo zie je waar het geloof je kan brengen, … Lees verder →

Ik sta op straat een praatje te maken met de buurvrouw en de overbuurvrouw als ik ze in de verte al zie naderen. Twee mannen in pak. Allebei met een aktetas. Vijf, zes huizen van ons af bellen ze aan. … Lees verder →

Ik zou het wel weten. Ik zou een mooi rustig baantje zoeken als presentator bij een dubieus programma, hier en daar nog een schnabbeltje mee pikken en voor de rest op mijn lauweren rusten. Probleem is natuurlijk wel dat je … Lees verder →

Ik had nog nooit een huwelijk gesloten waar een tolk bij aanwezig was. Nu was het wel geen officiële tolk, maar een kennis van de bruid. Het was een heel kleine huwelijkssluiting. Het bruidspaar, vijftigers, twee getuigen en dus de … Lees verder →

Voor het pand stond al geruime tijd een bord dat het te koop was. Een stadsvilla, al jarenlang functionerend als kantoor. Ik was er vaak, heel vaak binnen geweest. Het pand bood niet alleen ruimte aan het COS, maar later … Lees verder →

Mijn ochtendkrant begint met een nieuwe wekelijkse serie “Op zoek naar het dorp in de stad”. De eerste bijdrage is van Jan van Mersbergen, ooit uit een Brabants dorp naar de grote stad verhuisd. En nu, na vijfentwintig jaar, is … Lees verder →

Ik ben niet zo van kleren. Kleren zouden de man maken, maar ik geloof daar wat mij betreft maar weinig van. Ik heb de neiging kleren te lang te dragen. Gewoon omdat ze lekker zitten. Eigenlijk zijn ze al eerder … Lees verder →

Ik kijk in mijn ochtendkrant altijd ook even naar de overlijdensberichten. De kans dat ik iemand ken, is minimaal. Dat is ook niet de reden dat ik kijk. Nee, ik constateer meestal met genoegen dat ik nog heel wat jaartjes … Lees verder →

Om de veertien dagen op de woensdagmiddag zing ik. Ik schreef er eerder over. Heel veel dames, een handjevol mannen. En ja we proberen meestal tweestemmig te zingen, soms zelfs driestemmig en geloof het of niet, een enkele keer lukt … Lees verder →