Auteursarchief: Jan Roelofs

Eigenlijk is het restaurant op dinsdag gesloten. Maar speciaal voor het selecte gezelschap waartoe ik deze avond behoor, gaat het open, worden de ovens opgestookt, de flessen ontkurkt en de de tafels gedekt. Ik behoor niet tot de harde kern … Lees verder →

Door de weeks kook ik. Eigenlijk is koken een te groot woord voor de activiteiten die ik ontplooi. Ik ben niet echt een keukenprins. Meer dan koken is het een maaltijd bereiden. Bij koken met een grote K zie ik … Lees verder →

Ik ben nu meer dan twintig jaar buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand. Hoeveel huwelijken ik in die tijd gesloten heb? Ik zou het niet weten. Zo tegen de 1.000. Dat betekent ook 2.000 gelukkige mensen. Tenminste voor één dag. … Lees verder →

Er was een tijd dat er nog heel veel werkgelegenheid was. Grote industriële complexen waren het gevolg. Bedrijven ter grootte van een kleine stad, met de daarbij horende infrastructuur. Gesloten bastions voor wie er niets te zoeken had, soms zelfs … Lees verder →

Het plaatsje Ulft heeft 10.000 inwoners, ongeveer een kwart van de hele gemeente waartoe het behoort, zo’n gemeente met een fantasienaam . Oude IJsselstreek. Zou zo een plaatsnaam kunnen zijn uit en slecht vertaald Hobbit-boek. Ik was gisteren in Ulft. … Lees verder →

Eigenlijk heb ik aan één wereld wel genoeg. Soms zelfs meer dan genoeg. En toch weet ik dat ook ik mij zal moeten leren bewegen in een virtuele wereld, die mede bepaald wordt door wat de computer ons te bieden … Lees verder →

Mijn dag begint vaak met een inmiddels schier rituele openingszin: “Ik blijf vandaag in bed.” Gade is dan net opgestaan, de prijs die zij betaalt voor een arbeidzaam bestaan, krummelt wat rond, maakt haar ochtendtoilet. Ik draai me nog eens … Lees verder →

Een paar weken geleden zong ik nog met haar het hoogste lied in het smartlappenkoor waar het meer gaat om het zangplezier dan om de kwaliteit. Eens in de veertien dagen bewegen wij ons via De Vlieger, naar een man … Lees verder →

Met zeker een ding in mijn leven ben ik te laat begonnen en te vroeg opgehouden. Nee, ik heb het niet over roken. Dat heb ik nooit gedaan en daar kun je maar beter ook helemaal niet mee beginnen. Hoef … Lees verder →

Bestaat er iets dat een eeuwigheid kan meegaan? Krampachtig proberen we soms aarzelend iets vast te houden, vast te leggen, neer te schrijven. In de wankele hoop dat het zal overleven, nooit meer voorbij zal gaan, de tijd zal trotseren. … Lees verder →