Auteursarchief: Jan Roelofs

Het lijkt of het leven zijn normale loop weer aan het het hervatten is. Lijkt.  Of er niets veranderd is. De kranten staan weliswaar nog bol van 13/11, her en der zijn er nog klopjachten aan de gang, maar het … Lees verder →

Zo vlak voor het slapen gaan nog even naar het laatste nieuws geluisterd op de radio. Uiteraard nog een fikse portie Frankrijk. Laatste ontwikkelingen die er zo op het eerste oor nauwelijks zijn. Een inval hier, een inval daar, arrestaties … Lees verder →

Mijn Facebook kleurt langzaam aan blauw-wit-rood, bleu-blanc-rouge. De profielfoto’s van mijn Facebookvrienden krijgen een waas met de kleuren van de Franse vlag. Een enkeling doet een statement en kleurt haar foto niet, wil geen waas voor haar ogen. Maar leeft … Lees verder →

Ik hoorde gisteravond een inspirerend verhaal in de beste zen-traditie. Een verhaal waarin bemoediging doorklonk, van dat het misschien ooit allemaal wel goed zou komen. Wijze woorden gesproken door een wijs mens, die toegaf het allemaal ook niet te weten, … Lees verder →

Ik bevind me in dat wankele gebied waar de droom nog niet af is en de dag nog niet begonnen. Zo tussen slapen en wakker worden is de droom de werkelijkheid, de onontkoombare werkelijkheid. Ik ben pas naar de kapper … Lees verder →

Vandaag is het de dag van de Franse taal. Een club van docenten Frans heeft deze dag als zodanig uitgeroepen. De bedoeling is het Frans op de middelbare scholen weer eens extra in het zonnetje te zetten en leerlingen aan … Lees verder →

Ik hoor op de radio een reportage over de toename van tattoo-shops in het land. Zijn er op dit moment al zo’n drieduizend. Dat is de laatste jaren enorm gestegen. Met de toename van al die gecertificeerde shops is ook … Lees verder →

In opperste naïviteit was ik ervan overtuigd dat de bedreiging van onze cultuur ooit van buitenaf zou komen. Ik dacht, als ik er al over dacht, dat invloeden van elders het voortbestaan van onze op het oog zou veilige wereld … Lees verder →

Ik wil het nog een keer hebben over onze nieuwe poes Harrie. Morgen zal het weer gewoon over de wereld gaan, of over mij, of nog iets anders, maar niet meer over Harrie. Beloofd. Vandaag nog wel. Dat ligt niet … Lees verder →

Niets vervelender voor niet-kattenliefhebbers dan al die idolate verhalen over katten, hun eigenwijsheid, hoe zij zich niets aantrekken van de mensen en hoe aaibaar ze zijn. Ik beloof mijn ervaringen met Harrie te doseren en maar af en toen als … Lees verder →