Auteursarchief: Jan Roelofs

Ik ben dol op het geven van een mening, zelfs als ik die niet heb. Elke enquête is aan mij besteed. Overigens spreek ik enquête altijd uit als [enkajette]. Dat is nog een soort eerbetoon aan een collega van mijn … Lees verder →

Binnenkort krijgen we voor een tijdje weer een gast in onze bovenverdieping. Regelmatig hebben we daar mensen te gast voor een nachtje, een lang weekend of zelfs een paar maanden. Die gasten krijgen dan de beschikking over een slaapkamer, een … Lees verder →

Ik heb dit jaar maar een handjevol kerstkaarten gestuurd. In ieder geval veel minder dan vorige jaren. Eigenlijk heb ik dit jaar alleen maar mensen een kaartje gestuurd die mij per post de beste wensen deden toekomen en zelfs die … Lees verder →

Ooit in een ver verleden, nu al ruim vijfendertig jaar geleden, stond op mijn visitekaartje ‘Coördinator Regionaal AKU-project Nijmegen’. Een mooie titel voor het opzetten van een drie-jarig onderzoeksproject naar de mogelijkheden van de samenhang tussen het onderwijs, het sociaal-cultureelwerk en … Lees verder →

Gade had nog wat last van haar knie. Hinderde haar niet in haar maatschappelijk bestaan, maar was toch te lastig om zich met vreugde over te geven  aan haar wekelijkse zwemuurtje. En zo toog ik in mijn eentje naar het zwembad. … Lees verder →

Het eerste wat ik dacht toen ik hem zag, was: “Wat is hij oud geworden!” Ik heb het over Robert Redford in de film ‘A walk in the woods’. Zo maar op een door de weekse woensdagmiddag zit ik in … Lees verder →

Schrijven en lezen zijn broertje en zusje van elkaar. Voor ik aan mijn dagelijkse blog begin te schrijven, lees ik het blog van mijn neef. Het komt geregeld voor dat zijn schrijfsels mij inspireren. Misschien dan niet direct, maar je … Lees verder →

Er wordt gebeld. Vanuit het bovenraam zie ik een meneer in werkkleding voor de deur staan. Ik heb niets besteld en verwacht ook nog geen reparateur voor het een of ander. “Ik kom er aan”, roep ik van boven naar … Lees verder →

Nog hoor ik mijn vader zeggen als er weer met succes een schilderijtje was opgehangen of een lekke fietsenband met goed gevolg was geplakt: “Zo, dat is weer gefikst!” En tevreden beschouwde hij dan het werk zijner handen. Mijn vader … Lees verder →

Van Adriaan van Dis hoor ik op de radio vanochtend dat discipline een voorwaarde is voor het schrijverschap. Hij spiegelt zich daarbij aan Bordewijk, die elke dag op weg naar zijn werk als advocaat in de trein schreef en dan … Lees verder →