Auteursarchief: Jan Roelofs

En daar heb je dan jaren lang voor getraind. Nog een keer gloriëren. Nog een keer bij die nooit gewonnen afstand op de hoogste trede staan. Nog een keer je muts afzetten en tranen in je ogen krijgen bij het … Lees verder →

Mijn hele leven heb ik altijd wel een kat in de buurt gehad. Onlangs kreeg ik van mijn nicht een fotootje dat zij vond bij het opruimen van wat familie-bescheiden. Ik zit op de grond aan de voeten van mijn … Lees verder →

Hoeveel spanning kan een mens op een dag aan. Deze weken bieden de Olympische Spelen spanning genoeg. Ik volg lang niet alles, maar als ik al zappend bij een al dan niet bekend onderdeel kom, blijf ik hangen en zie … Lees verder →

Ik had niet verwacht dat het zo snel al zou komen. Natuurlijk voelde ik op mijn klompen aan dat het een keer mis zou gaan, maar dat hij zo snel al uit de bocht zou vliegen, nee, dat overtrof mijn … Lees verder →

Even dacht ik dat de #Metoo-discussie een beetje aan het wegebben was. De voors en tegens waren uitgewisseld, de standpunten ingenomen en met die in het achterhoofd konden zij die dat willen zich in het carnavalsgewoel storten en hun standpunt … Lees verder →

Ik heb het gevoel dat ik mij zelf uit steeds meer netwerken aan het uitloggen ben. Nu ben ik altijd al een groot relativator ( bestaat dat woord overigens wel) van het door zovelen gekoesterde druk-druk-druk principe geweest. Ik begreep … Lees verder →

Sic transit gloria mundi. En dat is maar goed ook. In 2006 werd ik geïnstalleerd als ridder in de Orde van de Nijmeegsche Hofraad. Een carnavaleske onderscheiding met de waarde die alle carnavaleske onderscheidingen hebben. In een officiële zitting kreeg … Lees verder →

In Noord-Korea zijn ze er gek op. Tenminste dat veronderstel ik, want anders zouden ze er daar niet om de haverklap eentje houden. En ik moet toegeven dat ik het ook wel spectaculair vind. Zo’n immens plein omgetoverd in een … Lees verder →

Ik besloot het graf te laten ruimen. Ik zelf kwam er zelden of nooit en er waren geen broers of zussen meer die er nog iets over konden zeggen. Familieberaadslagingen waren éénpersoons bijeenkomsten geworden en ik was het meestal uiteindelijk … Lees verder →

Geen onbetrouwbaarder vriend dan het geheugen. Je eigen geheugen. Het is als een zeef, een vergiet. Wat achterblijft is een residu van wat je ooit hebt meegemaakt of denkt mee gemaakt te hebben. Wat door de gaatjes in het vergiet, … Lees verder →